Eetproblemen komen vaak voor bij mensen met autisme. Ze beginnen regelmatig al in de kindertijd en kunnen tot in de volwassenheid blijven bestaan. Het gaat daarbij niet altijd om een eetstoornis, maar wel om patronen die grote invloed kunnen hebben op gezondheid, sociale situaties en het dagelijks leven.
Op deze pagina vind je een visuele kennisplaat over eetproblemen bij autisme. De kennisplaat laat zien welke patronen vaak voorkomen, welke rol prikkelverwerking speelt en wat mogelijke gevolgen zijn.

Eetproblemen bij autisme hangen vaak samen met hoe prikkels binnenkomen en verwerkt worden, en met de behoefte aan voorspelbaarheid en controle rondom eten. Door beter te begrijpen hoe informatieverwerking bij autisme werkt en hoe spanning zich opbouwt, wordt eetgedrag inzichtelijker en beter te begeleiden.
Ook inzicht in emotieregulatie en coping helpt om anders om te gaan met spanning rondom eten en om meer rust en veiligheid te creëren.

De inhoud van deze infographicreeks over autisme en eetproblemen is gebaseerd op een combinatie van wetenschappelijke literatuur, Nederlandstalige praktijkbronnen en geldende zorgstandaarden. Een belangrijke basis vormt het boek Autisme en eetproblemen van Thomas Fondelli (Garant Uitgeverij). Daarnaast zijn wetenschappelijke overzichtsartikelen en reviews gebruikt waarin de overlap tussen autismespectrumstoornissen en eetstoornissen wordt beschreven, onder andere van Kinnaird, Tchanturia, Westwood en collega’s.
Voor de Nederlandse context is gebruikgemaakt van praktijkgerichte publicaties en factsheets, waaronder artikelen van Annelies Spek over eetproblemen bij volwassenen met autisme, presentaties en materialen van SCOS en Ellen van der Gaag, en de factsheet Autisme & eetproblemen van het Nederlands Instituut van Psychologen (NIPA). De Zorgstandaard Autisme is gehanteerd als overkoepelend kader voor diagnostiek, begeleiding en behandeling. Daarnaast is informatie van organisaties zoals de Nederlandse Vereniging voor Autisme (NVA), Autisme.nl en het Voedingscentrum gebruikt om de inhoud toegankelijk en herkenbaar te maken voor een breed publiek.
Deze informatie is bedoeld ter educatie en verduidelijking en is niet bedoeld als diagnose of als vervanging van professionele zorg.